โลกของนักอ่าน โลกของคนรักการอ่าน

ฉันรักความรัก

แต่เกลียดความเป็นมนุษย์

ฉันคิดว่าความรักทีจริงแท้เป็นความสุนทรีย์

เป็นความลึกซึ้ง เป็นความงามที่เหนือความงามทั้งปวง

เป็นความสวยงามที่สุด เท่าที่มนุษย์ทุกคนบนโลกนี้จะมีโอกาสได้สัมผัสมัน

อย่างเท่าเทียมกัน

..

แต่คงมีมนุษย์ไม่มากนักที่มีโอกาสได้สัมผัสมันอย่างแท้จริง

และในจำนวนน้อยนั้น ก็คงมีไม่มากนัำำก

ที่สามารถเก็บความงามของมันเอาไว้กับตัวได้ตลอดกาล

..

มนุษย์มีความเสื่อมทราม ความชุ่ย มีความเห็นแก่ตัว

รักแท้จริงที่เคยลึกซึ้งดื่มด่ำ ก็มักจะถูกปล่อยปละละเลย

กลายเป็นความจืดชืดซังกะตาย

ร้ายกว่านั้นก็คือ ปล่อยให้ความรักจืดจาง กลายเป็นความเลวร้าย

เป็นความเกลียดชัง ขนาดฆ่าคนที่ตัวเองเคยรักก็เห็นมีอยู่บ่อย ๆ

..

ฉันรักความรัก..แต่ฉันคิดว่ามนุษย์ไม่เคยดีพอสำหรับความรัก

นั่นเป็นเพราะมนุษย์ไม่เคยควบคุมสัญชาตญาณแห่งความชุ่ย

หรือความเห็นแก่ตัวของตนได้เลย

..

มนุษย์ที่ว่ามาทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ใคร

มันหมายถึงตัวฉันเองด้วยเหมือนกัน

แล้วคุณล่ะว่าไง !!!

####

Passion cafe'

by : ปราย พันแสง

ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้มาตั้งแต่ค่ำวันเสาร์

แต่ตั้งมันเอาไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นในห้อง

ไม่มีเวลาจะหยิบมันออกมาจากถุงของร้านหนังสือ

วันอาทิตย์ใช้เวลาที่เกเรไม่ไปทำงาน

หลังจากกลับจากงานcommart

หยิบหนังสือออกมาเปิดอ่าน

แล้วทำ่ท่าว่าจะวางไม่ลง

แต่ก็ต้องวางลง เมื่ออ่านไปถึงหน้าที่ 20

เพราะหนังตามันหย่อนเต็มที

(และดูท่าว่าน้ำในตา ก็อยากออกมาดูโลกด้วยสิ)

....

ฉันขีดเส้นใต้ด้วยดินสอบาง ๆ เอาไว้

ตรงหน้าที่ 18

มันช่างโดนใจ และใช่ไปเสียทั้งหมด

แต่คุณปราย พันแสง เขียนอะไรออกมา่ีทีไร

มันก็โดน โดนไปถึงไหน ๆ ทุกที

..

หรือคุณว่าไง!!!

edit @ 24 Mar 2008 01:41:49 by The little black princess